Cykl „Kobiety Chełma” – tłumaczka

MAGDA
Magda – tłumacz przysięgły języka angielskiego, wykładowca prawniczego języka angielskiego. Prywatnie spełniona matka i żona. Specjalnie dla Five o’clock – photography opowie o pracy tłumacza „od kuchni”.

O jednej takiej pani co cały dzień siedzi w domu  i nic nie robi…..
Pismo do przetłumaczenia: Pozew, Stron: 45 (boję się sprawdzić ile to znaków…) Termin: pilne, no bo przecież, jakby inaczej, pozew… Wojtek:  po anginie pierwszy dzień do przedszkola. Lilka:  o 15:00 muszę ją odebrać ze szkoły. Przemek: jak zwykle ….. w pracy.
No to zasiadam… Nie powiem, że szczególnie podekscytowana, ale zasiadam, cóż począć, z czegoś  trzeba żyć, kawka jest, no może jeszcze sobie trochę tlenu wpuszczę na szybsze obroty mózgu, bo nie słodzę, a jakoś muszę się rozhulać. Uchylam okno i czytam pierwszy kawałek:
Działając w imieniu powoda spółki prawa niemieckiego XYZ z siedzibą w Hamburgu (pełnomocnictwo wraz z odpisem z rejestru przedsiębiorców w załączeniu), wnosimy o:
 I zaczynam pisać: Acting in the name of the Plaintiff…
A tu nagle słyszę:
Tej to  dopiero dobrze, tej spod 222a, ta to nic nie robi, całymi dniami w domu siedzi
Adres jakby mój …myślę sobie. To chyba o mnie… Robi się ciekawie. W pierwszej chwili chcę wstać i szerzej otworzyć okno, ale opanowałam ten odruch, myślę sobie, spłoszę je, a tak jak będę grzecznie i cichutko siedzieć, to może jeszcze czegoś ciekawego dowiem się o mojej skromnej osóbce…:)
Słucham dalej
… tylko męża całymi dniami nie ma,  pracuje  na to wszystko, świtem wychodzi, wieczorem wraca, nowy dom a  okna takie brudne,  [tu pada słowo niecenzuralne]  jedna,  nic jej się nie chce, tylko rano dzieci zawiezie i siedzi, nawet na podwórko nie wyjdzie, kwiatka by se posadziła w ogródku….
W tym miejscu włącza się drugi głos
W tamtym tygodniu była u niej kosmetyczka, widzisz, paznokcie przyjeżdża jej malować, takie luksusy…a pracować się nie chce, no księżniczka po prostu, a z pieskiem na szkolenie jeździ paniusia jedna
W tym momencie pragnę nadmienić,  iż  tu pewne fakty nawet by się zgadzały i akurat nie chodzi o księżniczkę, niestety. Owszem była u mnie Pani Bożenka, …. tyle, że dyplom przetłumaczyć  chciała, a stan moich paznokci bynajmniej nie wskazuje na to by, widziały się ostatnio z lakierem do paznokci, o kosmetyczne już nie wspominając. Pies to suczka nie pies, dla ścisłości i niestety ta rasa wymaga szkoleniaL, krnąbrna jest bardzo i ma to do siebie, że jak jej się powie nie, to ona i tak znajdzie sposób, by dopiąć swego.
Dalszą konwersację, której volens nolens stałam się świadkiem, przerwał listonosz, musiałam wyjść do furtki i niestety nic już nie usłyszałam.
Za kilka dni w małym ciasnym i śmierdzącym sklepiku osiedlowym, gdzie kupuję tylko rzeczy hermetycznie zamknięte i tylko gdy zapomnę ich kupić gdzie indziej, jedna z tych życzliwych sąsiadeczek, która od niedawna pracuje tam jako kasjerka, zagadnęła mnie: a nie zechciałaby się Pani zatrudnić u nas, my poszukujemy do pracy, do wyłożenia towaru, posprzątać trzeba. Grzecznie podziękowałam, jak mama mnie nauczyła, wyszłam, wsiadałam do auta, chwyciłam za telefon.
Dzień dobry, chciałabym zamówić tabliczkę informacyjną. Tak, taką, żeby na ogrodzeniu powiesić. Co ma być napisane? Niewiele, tylko mój numer telefonu i….. I tu mogłabym pisać dalszą część tej powieści, jak to życzliwe Paniusie z sąsiedztwa komentowały tenże „szyld”, ale ten wpis ma być nie o tym…

DSC_0586
Oczywiście są plusy. Tłumacze przysięgli obowiązkowo prowadzą własną działalność, co daje Ci bonusy. Jeśli nie lubisz tłumów, centra handlowe w poniedziałek o 10 rano stoją dla Ciebie otworem, chcesz iść do kina na tygodniu, dajmy na to w środę o 14, nie ma sprawy 😉
DSC_0622
Praca tłumacza to często jednak praca po nocach, zwłaszcza jeśli masz małe dzieci. To praca często na czas, tryb pilny czy ekspresowy to norma, tryb zwykły to rzadkość. To niestety niezmierzone ilości kropli nawilżających do oczu, bo czasem patrzysz i już nie wiesz, co widzisz. To praca, niestety w większości przypadków, dla samotników. Tu akurat mam szczęście, nie wiem, czy śmiało mogę stwierdzić, że do takich należę, gdyż są ludzie, których nawet lubię, i z którymi dobrze się czuję;) naprawdę;), ale z drugiej strony nie należę do osób, którzy mają setki znajomych w realu i fejsbukowej rzeczywistości i wciąż szukają nowych kontaktów.

DSC_0429
Macierzyństwo plus praca w domu to gwarantowana katastrofa. Albo termin zawalisz, albo dziecko zaniedbasz. Absolutnie nie da się tego pogodzić, nie ma się co łudzić. Z gotowaniem bywa niestety tak, że częściej wykipi zanim zdążysz dobiec, no ale masz do wyboru, albo biec do zupy, albo przerwać w pół trzykilometrowe zdanie stworzone przez jakiegoś uczonego  w prawie, gdy zaczynasz czuć, że chyba nawet rozumiesz, co autor miał na myśli. No i spodziewaj się telefonów o każdej porze dnia i nocy, i wezwań na policję, do sądu, prokuratury i innych ciekawych miejsc, gdzie właśnie zatrzymano obcokrajowca, który z nikim innym rozmawiać nie będzie, jak tylko z tłumaczem przysięgłym. I pamiętaj, że właściwie nie możesz odmówić stawienia się na takie wezwanie, bo grozi za to nawet odebranie uprawnień, czego przecież nie chcesz, bo nie po to tyle lat się uczyłaś, by te uprawnienia zdobyć…..A jak już przetłumaczysz panu, który ukradł paczkę ciastek, co mu grozi, o ile nie dostaniesz w gratisie od niego podbitego oka, gdyż he didn’t like what you just said…:) [bez obaw, zawsze mam w torebce gaz, tak na wszelki wypadek]  – może mili panowie policjanci odwiozą Cię radiowozem do domu.
Następnego dnia, zanim usiądziesz do pracy, mocno uchyl okno i dobrze się wsłuchuj….. 🙂 Dowiesz się co przeskrobałaś:)
DSC_0456DSC_0471

DSC_0632DSC_0647DSC_0640DSC_0683

DSC_0707
Kawa – nieodłączny przyjaciel tłumacza.

DSC_0699

 

Reklamy

Cykl „Kobiety Chełma” – aktorka

DSC_0046
Zapraszam na spotkanie z kolejną uczestniczką cyklu „Kobiety Chełma”. Tym razem w obiektywie Magda Pick – aktorka Teatru Ziemi Chełmskiej, która na kilka godzin przed spektaklem „Głupcy z Chełma” zabrała mnie w magiczną podróż… Magda, opowiedziała nie tylko o tym, jak łączyć pracę z pasją, jak realizować swoje marzenia, ale także o tym, jak teatr pomaga w walce z depresją.
DSC_0049
Sesję zaczęłyśmy od przygotowań w garderobie.
DSC_0062
Magda pozwoliła mi przejść przez wszystkie etapy przygotowań wyjścia na scenę.

DSC_0065

DSC_0083
Jak przygotować się do roli?
Przygotowanie do roli to żmudny proces. Rozpoczyna się już przy pierwszym czytaniu scenariusza. Poznaję swoją  bohaterkę, jej środowisko, język, koligacje rodzinne. Potem zastanawiam się jak mogła wyglądać  przeszłość, co ją ukształtowało, bo dopiero wtedy uprawdopodobnię kierujące nią emocje i uczucia. Oddanie tych właśnie jest najtrudniejsze, bo nie zawsze mogę czerpać ze swoich doświadczeń, a ludzie reagują tak różnie w tych samych okolicznościach. Ogromną pomocą i drogowskazem zawsze jest reżyser, bo to w jego głowie jest cały spektakl, postacie, to on „prowadzi” nas, aktorów, za rękę, podpowiada. Razem szukamy najlepszych rozwiązań. Najbardziej przełomowym momentem w pracy nad rolą jest zawsze dla mnie włożenie kostiumu, wtedy najbardziej wchodzę w buty swojej postaci. Nie bez znaczenia są też interakcje z innymi postaciami, budowanie napięcia między nimi, tworzenie relacji. To trochę jak dziecięca zabawa w „dom”. Bezwzględnie konieczne jest opanowanie pamięciowe tekstu, bez tego nie można skupić się na drobiazgach, szczegółach bo myśli uciekają w poszukiwaniu słów.
Przed  samym spektaklem ważne jest też przygotowanie fizyczne. Wbrew pozorom to duży wysiłek, niejednokrotnie szybkie zmiany kostiumów, przemieszczanie się z jednych kulis w drugie. Ale najważniejsze jest przygotowanie aparatu mowy, rozgrzanie, ustawienie głosu i absolutne skoncentrowanie na emocjach postaci, nie na własnych. Bo publiczność wyczuwa fałsz i udawanie, koledzy na scenie również oczekują współpracy opartej na zaufaniu i pewności, że dajemy z siebie 200 %.
Z bardziej przyziemnych rzeczy lubię przed spektaklem wypić dobrą kawę, która mnie relaksuje, chwilę pobyć sama, skupić się i wyciszyć. Te drobiazgi sprawiają, że na scenę wchodzę pewnie.
DSC_0085
W teatralnej garderobie
Rekwizyty kłócą się o swoje miejsce
Stary zegar w kącie sapie
Odlicza niechciane godziny
Lalki, maski i ubrania
Szepczą do ucha zapomniane wersy
Nieproszony gość-fotograf
Bawi się słowem i obrazem (A.Wójtowicz-Wnuk)

DSC_0090

DSC_0137
Duch teatru wprost unosił się w garderobie…

DSC_0147

DSC_0173
Magda Pick. Lat 43. Wzrost 167. Kolor oczu szarobury. Znaków szczególnych moc.
Bo wszystko we mnie jest moje, niepowtarzalne i jedyne.
Księgowa z zawodu, niepokorny duch z wyboru, aktorka – amatorka pasji i miłości do teatru.

DSC_0223DSC_0228

DSC_0233
„Wielkie marzenie z dzieciństwa spełniłam będąc już osobą mocno dorosłą. Odkąd pamiętam teatr był mi bardzo bliski. Podnosząca się kurtyna do dziś przyprawia mnie o dreszcz emocji, ekscytacji  i napięcia. Jeszcze w szkole podstawowej brałam udział w konkursach recytatorskich, potem razem z kolegami tworzyliśmy kabaret szkolny, występując przy okazji różnych uroczystości.
Dopiero w liceum „dotknęłam” teatru. Bez namysłu zaangażowałam się w teatr szkolny „Oxymoron”. Były cotygodniowe próby, przygotowania, mnóstwo śmiechu, ale też poważne rozmowy, przemyślenia i analizy tekstów. Po liceum zdawałam do szkoły teatralnej, jednak bez skutku, ale mimo porażki moja miłość do sceny nie osłabła. Do tego stopnia, że wyszłam za aktora. Dzięki temu miałam okazję obserwować od kuchni etapy pracy reżysera, aktora, tworzenie scenografii i kostiumów m.in. w Teatrze im. J. Osterwy w Lublinie, w Teatrze Współczesnym w Szczecinie, w Teatrze Nowym w Łodzi. Małżeństwo nie przetrwało, ale wspomnienia i miłość do sceny tak.
Po różnych życiowych zakrętach osiadłam ponownie w Chełmie. Tu po raz pierwszy i na resztę życia poznałam depresję. Miałam 26 lat i życie zasnute smutkiem.
W tym czasie spotkałam Basię Szarwiło szukającej chłopca do roli Tima w „Opowieści wigilijnej” w 2008 roku. I odtąd moje życie nabrało lepszych barw. Mimo, że depresja była i niestety będzie ze mną już zawsze.”
DSC_0237
„Po odegraniu pierwszej roli poznałam „Teatr Ziemi Chełmskiej” pojawił się Bogusław Beniu Byrski i „Polowanie na łosia”. To była moja pierwsza poważna praca nad rolą – mozolna, wymagająca skupienia  i pierwszy sukces. Po głośnym „Maydayu” odeszłam z teatru. Kolejny życiowy zakręt i kolejny czarno – szary dół. Nie było siły na to, aby stanąć przed publicznością, bo nie było siły na wstanie z łóżka, na podjęcie wysiłku, na konfrontację. Po kilku latach kolejny raz teatr podniósł mnie i wciągnął bez reszty. Spektakl „A niech to gęś kopnie” dodał optymizmu, a niesamowici „Głupcy z Chełma” mądrość, sukces i bardzo pozytywny powrót. „
DSC_0242
Nie ma odpowiedzi na to, jak walczyć z depresją, ale teatr może być jedną ze skutecznych form terapii.
DSC_0253
„Terapia teatrem to lek i wielki dar. Próbuję, dotykam emocji na sobie i na innych w bezpieczny dla siebie sposób. Poznaję niesamowitych ludzi, pełnych pasji, zaangażowania i tej samej miłości. Rozumiemy się, szanujemy własne odmienności i czerpiemy z doświadczeń.
Publiczność daje mi szczęście i lustro, które mówi mi „jesteś ok., Magda.” A po spektaklu nawet moja depresja ma, ledwo zauważalne, podniesione w uśmiechu kąciki ust.”

DSC_0255DSC_0259DSC_0267DSC_0293DSC_0297DSC_0306DSC_0335DSC_0342DSC_0346DSC_0355

Cykl „Kobiety Chełma” – Agnieszka i sport ekstremalny – morsowanie

DSC_0013
Agnieszka – wieloletnia nauczycielka języka angielskiego, tłumaczka oraz egzaminatorka egzaminów państwowych i  międzynarodowych Cambridge English Assessment. Złapałam ją w momencie jej życia, gdy po pokonaniu wielu przeszkód, realizuje się w całkiem nowym projekcie zawodowym. Jak sama mówi dostarcza jej on mnóstwa nowych przeżyć i doświadczeń, jest wspaniałym wyzwaniem i szansą dalszego rozwoju, jednak praca pedagogiczna na zawsze pozostanie najbliższa jej sercu. Dzisiaj, w pierwszy dzień wiosny, dopasowując się do przekornej aury, wspominając dzień wagarowicza (taki ukłon do byłej sorki!;)), chciałabym opowiedzieć o nowo odkrytej, dość ekstremalnej pasji Agnieszki, która wie wszystko o morsowaniu!
DSC_0024
Jak przygotować się do morsowania?
„Przygotowanie do morsowania to podstawa. Bez solidnej rozgrzewki można zapomnieć o wejściu do lodowatej wody.”
DSC_0060
Ogromnie bałam się pierwszego wejścia do wody. Jednak nie taki mors straszny jak go rysują ;). Sama również przyznaję, patrząc na żywo na inne foczki i morsy, że to, co robią rzeczywiście wygląda koszmarnie, gdy się ich obserwuje szczególnie w przeręblu, gdy termometr wskazuje grubo poniżej zera. Jednak jest to jedna z tych czynności, które przeczą logice i wszelkiemu pojmowaniu zimna. Muszę nadmienić, że nie znoszę zimy i uwielbiam ciepło. Jednak pewnego lipcowego upalnego dnia przyszedł mi do głowy pomysł z morsowaniem. Bardzo mnie to zaskoczyło i od razu pomyślałam, że w taką pogodę każdy ma ochotę na ochłodę. Gdy przyjdzie zima, nie będę już taka odważna. Lecz nadszedł listopad i myśl powróciła z natężeniem. Zaczęłam szukać morsów przez znajomych znajomych, ponieważ sama nie znałam żadnego osobiście. W końcu udało się! Odwiedziłam panią Basię, która wytłumaczyła mi co i jak w taki sposób, że już przebierałam nogami, by samej spróbować.
DSC_0067
„Na cotygodniowe spotkanie morsów nad zalewem udałam się z koleżanką, by uwieczniła moje „chrzciny”. Poziom adrenaliny w mojej krwi był bardzo wysoki i nie ukrywam, że bardzo się bałam. Moje serce szalało, a ręce się trzęsły, ale chęć przeżycia ekstremalnej przygody była o wiele silniejsza i chciałam spróbować. Choć raz. Jeśli nie spodoba mi się, nigdy tu nie wrócę – postanowiłam. W grupie nie znałam nikogo. Jednak gdy przyszłam, Morsy i Foczki – w przeciwieństwie do wody, w którą miałam wejść (wtedy 0,5°C) – przyjęli mnie bardzo ciepło. Od razu zapoznali się ze mną, wytłumaczyli co mogę odczuwać, jak się zachowywać, no i oczywiście zrobiliśmy pamiątkowe zdjęcie J . Wszyscy uśmiechnięci i naładowani pozytywną energią. Nie wiedziałam czy lepiej wchodzić z plaży czy z drabinki. Wybrałam drabinkę – im szybsze zanurzenie, tym mniejszy stres, pomyślałam. Krótka rozgrzewka i w końcu nadeszła ta chwila! Schodząc do wody miałam asystę morsa na pomoście i dwie osoby w wodzie już wyciągały do mnie ręce, by asekurować mnie w pierwszych sekundach zanurzenia. Co mogę powiedzieć o odczuciach? Woda jest lodowata, nie ukrywajmy 😉 Gdy zanurzasz się od pasa w górę zaczyna cię zatykać. Wtedy należy wziąć kilka głębszych oddechów i wszystko wraca do normy. Chłód wody wnika w ciało jak tysiące szpilek. Za pierwszym razem czułam to nie tylko na skórze, ale też aż w kościach. Po ok. 30 sek. wszystkie mniej przyjemne odczucia odeszły. Podczas tych krótkich chwil cały czas skupiałam się na tym, co odczuwam. Morsy  i foczki wokół wspierali mnie odpowiadając na moje pytania i uspokajając, że wszystko jest w porządku. Przybijali piątki i dopingowali. Można pomyśleć, że stojąc w lodowatej wodzie czas będzie się dłużył. Nic bardziej mylnego. Gdy wszyscy znaleźli się już w wodzie uformowaliśmy koło i zaczęliśmy śpiewać „Przeżyj to sam…”. I dokładnie to mogę powiedzieć wszystkim – Przeżyj to sam!, a będziesz wiedział jakich niesamowitych przeżyć dostarcza zimna kąpiel, ile endorfin się wytwarza i skąd te uśmiechnięte buzie i pozytywne wibracje po wyjściu z wody. Czas tak szybko leciał, że za pierwszym razem spędziłam w wodzie 3 min. Nawet nie zorientowałam się, kiedy ten czas minął. Po wyjściu z wody ciało jest jak znieczulone przez następne kilkanaście minut, dlatego można się tarzać w śniegu i nie odczuwać zimna. Jednak przesadzić nie można i należy dość szybko się ubrać, by się nie wyziębić. Od tamtej pory morsowanie stało się czynnością, na którą czekam z niecierpliwością. To jak pozytywnie czuję się po wyjściu z wody jest uzależniające. A dodatkowe względy zdrowotne sprawiają, że po każdym razie nie mogę się już doczekać następnego. W tym roku zima jest pierwszą od wielu lat, na której koniec nie czekam z wytęsknieniem.”
DSC_0072
Kąpiele w lodowatej wodzie to ogromna dawka endorfin!
DSC_0078
Morsowanie to sposób na szczęście i zapomnienie o problemach.

DSC_0114

DSC_0121
A tak wyglądało to z mojej perspektywy: Sobota popołudnie. Temperatura na zewnątrz -12. Temperatura wody nie wiem, ale wygląda groźnie. Aga przygotowuje się do morsowania. Robimy krótką rozgrzewkę. Znaczy, ja próbuję dotrzymać jej kroku. Ona jest spokojna i opanowana, ja czuję się, jakbym zdobywała biegun polarny. Marzną mi ręce i cieknie z nosa, którego nie mam czym wytrzeć, bo zamiast chusteczek noszę w plecaku przekąski dla psa… Aga schodzi do wody, ja oceniam sytuację i wybieram kadry. Mamy mało czasu, jakieś 8 minut. Mam na aparacie założony krótki obiektyw, muszę dobrze manewrować i kontrolować sytuację za plecami, by przypadkiem nie przewrócić się na nierównym lodzie. Aby uzyskać odpowiedni kąt fotografowania tarzam się po śniegu. Czuję jak sztywnieją mi spodnie od mrozu, który powoli zaczyna kąsać moją skórę. Podczas gdy ja walczę z uczuciem nieprzyjemnego chłodu, ona pluska się radośnie w lodowatej wodzie. Ja wyglądam jak zmarznięta oliwka, ona jak milion dolarów. Morsowanie – niezwykły sposób na zachowanie zdrowego ciała i ducha. Choć ekstremalny, coraz bardziej popularny sport… Nie dziwię się. Podziwiam z całego serca! Ania Wójtowicz-Wnuk

DSC_0127

DSC_0131
„Ten buziak na ostatnim zdjęciu jest dla Was, moje kochane Chełmskie Morsy i Foczki. Serdecznie dziękuję Wam za wspaniałe przyjęcie do stada, opiekę jak u mamy przy pierwszym morsowaniu i szalone towarzystwo przy kolejnych :* ” Agnieszka
DSC_0136
Krótki trening po morsowaniu jest tak samo ważny, jak ten przed wejściem do lodowatej wody.

Cykl „Kobiety Chełma” – Poetka haiku

 

DSC_0268.JPG
Anna Barbara Mazurkiewicz – urodzona i mieszkająca w Chełmie. Z wykształcenia ekonomista, z zawodu księgowa. Miłośniczka kotów, książek i podróży. Od kilku lat autorka blogów o różnej tematyce, obecnie skłaniająca się ku felietonom. Kochająca zarówno prozę jak i poezję, od 2012 roku zauroczona japońską sztuką minimalistycznego wyrazu – haiku. Nagradzana w konkursach międzynarodowych, publikująca w wielu krajach. Wielbicielka muzyki gospel, od 2010 roku członek Chadek Gospel Choir. Amatorsko zajmuje się fotografią i turystyką rowerową. Uzależniona od pasji wciąż poszukuje nowych form, dróg i możliwości wyrazu.
DSC_0231
Krótko o haiku:
Klasyczne haiku powinno mieć maksymalnie 17 sylab. Łączy ono dwa obrazy, które nakładając się na siebie tworzą niejako trzeci, głębszy, nadający nowy sens.
Klasyczne haiku jest trzywersowe, a sylaby w wierszach układają się w schemat: 5-7-5.
DSC_0252
Jak napisać haiku? Oto przepis wg Ani. Składniki : Zmysł obserwacji, zwięzłość myśli, zdolność łączenia warstw
Zasady: Klasyczne wymogi dla tej formy poezji plus zwolnienie tempa (w haiku nie ma pośpiechu, wszystko dzieje się w swoim czasie).
Uwagi: Minimalizm wypowiedzi, bogactwo obrazu
DSC_0262
stara fotografia
snuje opowieść o cieniach
mleczny księżyc
DSC_0298
W poszukiwaniu natchnienia
DSC_0306
Ania powiedziała mi kiedyś, że wiersz pisze wszędzie i o każdej porze…
DSC_0318
„Jakie jest moje haiku?
Od spraw technicznych ważniejszy jest dla mnie sam wiersz, więc nigdy nie przedkładam schematu nad treść.
Pisząc haiku skupiam się nie tyle na obrazie, co na wrażeniu który dany obraz na mnie wywiera. W minimalnej liczbie słów staram się wyrazić sens.
Czy ten minimalizm to jeszcze poezja?
Tak. Haiku jest bowiem sposobem medytacji nad życiem i światem. Medytacja zaś nie wymaga wielosłowia. Skupia się na wrażliwości i głębi spojrzenia.
Przykład:
bezsenna noc
uczę się kształtu
ciemności
I tłumaczenie Lecha Szeglowskiego:
sleepless night
learning the shape
of darkness”

DSC_0326

DSC_0342BW
Wsłuchując się w rytm miasta
DSC_0510BW
„Inny obraz haiku, a dokładniej jego żartobliwa odmiana to senryu:
na odwyku
usta pielęgniarki
w kolorze wina
at rehab
the nurse’s lips
wine-colored
(transl. Lech Szeglowski)  
Poezja japońska wbrew obiegowym opiniom o ograniczonych możliwościach wyrazu, ma niezwykle szeroki wachlarz form.
Poza haiku/senryu zdarzało mi się już zgłębiać takie jej odmiany jak haibun, czy tworzyć haigi.  Marzą mi się jeszcze tanka i rengay. Ale to już plany na dalszą przyszłość…” AM

DSC_0516BWDSC_0527BW

DSC_0582KOR2
„Odkąd pamiętam byłam sumą przeciwieństw i poszukiwań…
Wybrałam liceum o profilu biologicznym, by zdając maturę z historii wybrać studia ekonomiczne. Nielogiczne? Nie dla mnie 🙂
Fascynuje mnie wszystko: poezja, sztuka, muzyka, sport, podróże, książki, koty, konie… Każde po trochu, każde inaczej, w każdym znajduję cząstkę siebie.
Ktoś powiedziałby: niezdecydowana. Nie, to nie tak. Ja po prostu kocham życie. Kocham próbować, smakować, poznawać, doświadczać. Bo wszystko może stać się źródłem pasji i początkiem wyjątkowej przygody.  Nie odrzucać tego, co nieznane – to moje życiowe motto.
Pisanie jest dla mnie formą oddychania. Bez niego nie istnieję, nie potrafię i nie chcę. Wypływa ze mnie, przenika mnie, wylewa się ze mnie. Jest formą ekshibicjonizmu a jednocześnie maską. Bo jak się odsłonić bardziej, jeśli nie przez słowo? I jak się ukryć głębiej, jeśli nie za słowem?
Jestem wrażliwcem. Widzę świat przez pryzmat emocji. A jednocześnie analitycznie i na chłodno obserwuję ludzi. I może w związku z tą umiejętnością od ponad dziesięciu lat pracuję jako księgowa.
Nie jest więc zaskoczeniem, że „matematyczne” haiku jest mi bliskie – 17 sylab stanowi zamkniętą całość, w której zmieścisz swoje ja, swoje przemyślenia, swój świat.  Albo nie. Ale jeśli nie, wtedy nie będzie to już tradycyjne haiku. Jednocześnie haiku to ogromna przestrzeń doznań i wolność zagadnień łącząca człowieka z naturą. Proste i trudne zarazem. Ale ja lubię wyzwania 🙂
Przykłady moich haiku:
link: http://haikuje.blogspot.com/
I felietonów:
http://felietondzienny.blogspot.com/
Miałam w życiu wielkie szczęście poznawać ludzi nietuzinkowych, nieszablonowych, otwartych. Pasjonatów. To dzięki nim jestem dziś tu gdzie jestem. I dzięki nim chcę iść dalej, szukać dalej, patrzeć dalej.
Wzbudzam mieszane uczucia i jestem różnie postrzegana.  Dla jednych zbyt otwarta, dla innych zbyt zamknięta. Jedni mają mi za złe że piszę zbyt dużo, że wbijam kij w mrowisko, inni że zbyt lekko, albo za mało, a niektórzy chcieliby bym nie pisała wcale. Rady jednych i drugich cenię. Ale słuchać będę wyłącznie swojego wewnętrznego głosu. A ten mi mówi: Nie zatrzymuj się i rób swoje. Bo tylko tak warto żyć.
Pasja jest magią. I niech pozostaje tajemnicą.
A ja jestem sobą. I będę sobą. Bo tylko sobą mogę być…”
AM

 

Cykl „Kobiety Chełma” – Kobieta jesieni

THE BEST
Ewa Scibior-Derlak – Chełmianka z urodzenia i z wyboru, córka znanego chełmskiego fotografa, artysty plastyka i działacza Stowarzyszenia Miłośników Ziemi Chełmskiej. Z wykształcenia filolog, z zawodu nauczycielka języka niemieckiego. Należy niewątpliwie do osób pozytywnie zakręconych i ciekawych życia .
Interesuje się psychologią, wydarzeniami kulturalnymi, jest fanką skoków narciarskich. Jednym z jej marzeń jest napisanie przewodnika dla osób 60 plus, w którym podzieliłaby się pomysłami na atrakcyjne formy prowadzenia aktywnego życia. Póki co sama na sobie pomysły te testuje.
DSC_0006
O sobie:

Nauczyłam się dostrzegać
jasne w ciemnym
słodkie w gorzkim
piękne w niedoskonałym.

Ciągle próbuję
otwierać zamknięte
pamiętać zapomniane
zapomnieć niepotrzebne.

Nadal szukam
bliskości w oddali
ciszy w sobie
siebie w ciszy.

DSC_0013
Jak pokonać rutynę?
Gdyby można było przepisać lek na zwalczenie rutyny, niebezpiecznej choroby odbierającej smak życiu, podałabym następujący przepis: „w równych proporcjach wymieszać ciekawość świata, dystans do siebie, motywację działania, dodać szczyptę szaleństwa i przyprawić życzliwością do siebie i innych,  wszystko otulić dobrymi myślami i … dać temu wolność …”
Niestety, składników leku nie da się kupić w żadnej aptece, a dzielenie się pięknym słowem bez konkretu, to jednak tylko „pusto-pięknosłowie” Najprościej wyjaśnię to na przykładzie. Jeśli brak nam motywacji pozytywnej do działania (ja chcę!) to nie ma rady, trzeba świadomie sięgnąć po motywację negatywną (muszę lub powinnam). Jakiś czas temu obiecałam zmotywować moje rówieśniczki do aktywności i zadeklarowałam się, że przetestuję lodowisko, na które miałybyśmy się wybrać razem.  Potem sobie przypomniałam, że nie umiem jeździć na łyżwach i liczyłam na to, że będzie odwilż i lodowisko zamkną, a ja spokojnie zawinę się w ciepły pled. Był mroźny zimowy dzień, a wyjście z domu było ostatnią rzeczą, na którą miałam ochotę. Ale ….. obiecałam! I to na piśmie! Musiałam! To, ile radości sprawiło mi „stanie na łyżwach z asekuracją” widać na zdjęciach.  Warto więc czasem po prostu nie rozważać „wyjść, nie wyjść, zatańczyć nie zatańczyć, być albo nie być” tylko bez namysłu WYCHODZIĆ, TAŃCZYĆ, ŻYĆ.:)

DSC_0017

DSC_0020
 Jak rozjaśnić swoją codzienność? Jak być szczęśliwą?
Napisano już tyle podręczników o życiu szczęśliwym, że gdyby tylko samo ich przeczytanie miało moc uzdrawiania, wszyscy pławilibyśmy się w błogostanie. Mamy do dyspozycji tysiące źródeł, z których możemy czerpać na ten temat wiedzę – od Biblii począwszy, przez traktaty filozoficzne po przysłowia ludowe.
Problem w tym, że te prawdy muszą do nas najpierw dotrzeć, a potem dochodzi….  ciężka praca polegająca na konsekwentnym wprowadzaniu ich w  życie.
Piękne hasło „Pokochaj siebie” pozostanie hasłem nawet wtedy, jeśli będziemy mówić swojemu odbiciu w lustrze, że „najpiękniejsze jest na świecie”. Ale jest też wysoce prawdopodobne, że lusterko nam odpowie, że i tak żyje  gdzieś Królewna Śnieżka, co ma coś tam od nas  piękniejszego i …. czar pryśnie.
Gdybym miała napisać co mnie uszczęśliwia „automatycznie” to nie będę w tej refleksji oryginalna – ZDROWIE – moje i Najbliższych.
A to, nad czym musiałam się napracować, zanim „zajaśniałam ” to … zmiana nawyków i poszukiwanie pasji.
To pierwsze było przejściem od „czarnowidztwa” i analizowania „strat” do racjonalizowania i działania.

 

DSC_0021
Limeryk autorstwa Pani Ewy Derlak:
Starszy Pan wprost z Białowieży
mówił, że w miłość nie wierzy.
Aż spotkał swą Srebrnowłosą
jak biegła po łące boso.
Odtąd wśród kwiecia z nią leży!

DSC_0040
Limeryk autorstwa Pani Ewy Derlak
Z Radomia Pani, dość miła
miłości wciąż „gudbaj” mówiła.
Lecz strzałą Amora trafiona
wpadła wprost w Pana ramiona
gdzie już na zawsze utkwiła.
DSC_0044
Limeryk autorstwa Pani Ewy Derlak
Pewni raz Państwo, nie młodzi
wybrali się wspólnie do Łodzi.
Skryci przez wzrokiem rodziny
spędzali upojne godziny.
Że się zmęczyli? – Nie szkodzi !
DSC_0046
 Jak odnaleźć się w niełatwej rzeczywistości?
„Życie jest piękne” – mawiają niektórzy. „Life is brutal” – przekonują inni.  Trudno uwierzyć w to pierwsze stwierdzenie czytając choćby nagłówki gazet i będąc na co dzień świadkiem istnienia cierpienia. Ale z drugiej strony życie MOŻE BYĆ PIĘKNE nawet w trudnych momentach. I nie chodzi tu o modne ostatnio pozytywne myślenie i hurra – optymizm, a raczej o zwracanie uwagi na potrzeby innych, umiejętne wzajemne wspieranie się, działanie, MIŁOŚĆ przez duże M lub choćby szczerą życzliwość.
Nie będę oryginalna (a chciałabym :), jeśli napiszę, co moim zdaniem może sprawić, żeby łatwiej było przejść przez „ciernistą stronę” rzeczywistości. Tym czymś jest nasze do niej … nastawienie.
Akceptowanie tego, na co nie mamy wpływu i zmienianie tego, co uwiera.
To nie jest łatwe, wiem, bo każdego dnia odrabiam tę swoistą pracę domową i przyznaję, ze czasem mi się nie udaje i wtedy sięgam po „ściągę”. Kilka wersów dobrego wiersza, długi spacer, rozmowa – to zawsze pomaga złapać dystans do problemu. W sytuacjach krytycznych  pomaga mi modlitwa.
I jeszcze jedno – słowa mają moc sprawczą!!!!!
„Nic mi się dziś nie chce” wypowiedziane tuż po przebudzeniu może się stać samospełniającą się przepowiednią.
„Będzie super” nie zagwarantuje nam wprawdzie wygranej w totolotka, zwłaszcza jeśli nie wypełnimy kuponu, ale może przynajmniej obudzić w nas ciekawość dziecka na to, co się dziś wydarzy.

 

DSC_0047
Pasja rozjaśnia najpiękniej. Jak odnaleźć swoją pasję?
Moim światem była zawsze SCENA. Nie, żeby „gwiazdorzyć”, ale żeby … to trudno zdefiniować …. dzielić się czymś, coś kreować, być za każdym razem kimś innym, bawić się, czuć bezpieczną bliskość z nieznanymi mi osobami … sama nie wiem”.
Niestety – trema była zawsze silniejsza, niż  przyciągający blask reflektorów, a  lęk przed oceną innych odbierał oddech…I wreszcie … skończyłam 60 lat. Pomyślałam: jak nie teraz, to kiedy? Zapisuję się na warsztaty i kursy, wszelkiej maści, testując, co jest mi bliskie a co trochę mniej. 
W sesji z Anią byłam na mojej SCENIE – spektakl jednego aktora i jednego Widza dał mi poczucie spełnienia. To cała tajemnica .

DSC_0060DSC_0062DSC_0064DSC_0075DSC_0077DSC_0078DSC_0079DSC_0080DSC_0082DSC_0084DSC_0086DSC_0092DSC_0094DSC_0102DSC_0108DSC_0131DSC_0133DSC_0138DSC_0159DSC_0170

Cykl „Kobiety Chełma” – Zaklinaczka koni

THE BEST„Zaklinaczka koni” to matka mojej pasji. Cudowna, inspirująca i ciepła kobieta o licznych pasjach. Z zawodu ekonomistka, z zamiłowania fotografka. Miłośniczka koni, kotów i dalekich podróży…

Dłuższa opowieść o Marcie dołączona jest do ostatniego zdjęcia.

DSC_0400DSC_0335DSC_0332DSC_0309DSC_0304DSC_0290DSC_0276

DSC_0226
„W życiu swoim kieruję się myślą, że nic nie dzieje się bez przypadków. Moja przygoda z fotografią zaczęła się w dość dziwny sposób, a zawdzięczam ją Pentagonowi. Przejażdżki w ogromnym stresie, kolejne gleby, zwichnięcia. Koń, którego nikt nie mógł złamać, pomimo, że bohaterów ujeżdżania było wielu. Aż przyszedł ten dzień, który pamiętam jak dzisiaj, kiedy po raz kolejny leżałam na ziemi poobijana i wściekła wracająca na piechotę do stajni. Wtedy złożyłam mu obietnicę grożąc palcem: sprzedam Cię i kupię sobie aparat! I tak się stało, choć serce mi pękało kiedy odjeżdżał, nie wiedziałam jeszcze, jak bardzo przyczynił się do tego co teraz robię. Kolejne wywołane rolki filmu sprawiały, że coraz częściej zabierałam ze sobą z aparat i fotografowałam wszystko co mnie poruszało. Czułam niedosyt w tym co robię i zaczęłam szukać ścieżek, które pomogłyby mi rozwinąć się fotograficznie. Z jednej z podróży przywiozłam portrety dzieci, znalazłam szkołę i uwierzyłam w swoje marzenie: zrobię wszystko i muszę się tam dostać. Warszawska Szkoła Fotografii otworzyła mi oczy na świat i uzależniła od fotografii. Moje pragnienia się spełniały, włóczyłam się po ulicach miast z wspaniałym człowiekiem i wielkim artystą Tadeuszem Rolke, który zarażał mnie swoją pasją. Każdy plener rozwijał jeszcze większe fotograficzne marzenia. Każde nieprzespane noce spędzone w ciemni działały jak narkotyk, odliczanie dni do weekendu, by spędzić je z ludźmi o tych samych zainteresowaniach. Każdy z osobna wnosił wiele wartości w moje życie. Zrozumiałam, że nie potrafię już żyć bez fotografii, że jest ona częścią mnie i sprawia, że jestem dzięki niej szczęśliwa. Stała się prawdziwa pasją, którą nie chowam już do szuflady i dzięki bliskim i znajomym zaczęłam się nią dzielić z innymi. Obecnie zajmuję się fotografią ślubną i rodzinną. Jest to rodzaj fotografii, dzięki której mogę pokazać emocje jakie towarzyszą podczas tych wyjątkowych chwil w życiu człowieka. Żyję tu i teraz i nie staram się niczego planować. Każdy dzień przeżywam na nowo jeszcze piękniej, bo robię to co kocham.” – Marta Marcy
DSC_0297
Przepis na udane wesele. Udana sesja zdjęciowa. Marta w pogoni za pasją.

Kobiety Chełma

DSC_0104
Dziewczyna z pociągu

Kobiety Chełma to flagowy projekt bloga

Celem projektu jest stworzenie otwartego, nieustannie powiększanego cyklu zdjęć przedstawiających ciekawe, silne, przedsiębiorcze, twórcze, uzdolnione, pozytywnie zakręcone kobiety z okolic Chełma wraz z dołączonym biogramem przybliżającym sylwetkę sfotografowanej osoby.

Zamysł jest taki, by pokazać, jak bogate jest to małe miasteczko na południowym wschodzie, jeśli chodzi o wyjątkowe osobowości. Misją projektu jest inspirowanie innych, pokazywanie wzorów do naśladowania, stworzenie przyjaznego klimatu małego miasta i wymienianie się pozytywną energią. Mam nadzieję, że za kilka lat uda mi się zebrać wspaniałą kolekcję zdjęć, z których będę mogła zrobić wystawę i opublikować album!

THE BEST
Opublikowano: Zaklinaczka koni – cudowna, ciepła, inspirująca kobieta o wielu pasjach. Matka mojego hobby.
DSC_0090
Opublikowano: Pani Ewa Derlak – urocza i niezwykła Kobieta Jesieni.
DSC_0270
Zapowiedź: Anna Mazurkiewicz – poetka, felietonistka, ekonomista. Reportaż już wkrótce.
DSC_0010KORINTELIGENTNE WYOSTRZENIE
Zapowiedź: Kasia Klimczak – artystka.
DSC_0042BW
Zapowiedź: Ania – sędzia.
DSC_0989
Zapowiedź: Anita Artamonow – kobieta sukcesu, kobieta biznesu. Reportaż w przyszłości. Czekamy na moje warsztaty fotografii portretowej, by wtedy opublikować relację.
DSC_0020
Zapowiedź: Pani Galina Grabarczuk – adwokat, tłumacz przysięgły języka rosyjskiego i białoruskiego, aktywna działaczka na terenie województwa lubelskiego. Reportaż już wkrótce.
DSC_0131.JPG
Zapowiedź: Aga Łatka – opowie o nowej, ekstremalnej pasji – morsowaniu.