Cykl „Kobiety Chełma” – Animatorka wolnego czasu

DSC_0105
Nazywam się Paulina Pasieczna. Jestem uczennicą trzeciej klasy o profilu geodezyjnym w Zespole Szkół Budowlanych i Geodezyjnych w Chełmie.  W szkole działam w samorządzie i kole wolontariatu oraz w PCK,  gdzie organizuję różne akcje. Największą i najbliższą mojemu sercu była akcja zorganizowana w listopadzie ubiegłego roku – #KOMURKOMANIA – dotycząca rejestracji potencjalnych dawców szpiku. Podczas tego eventu udało nam się zarejestrować ponad 40 osób. Za pracę na rzecz szkoły i reprezentację szkoły w sztandarze otrzymałam niedawno tytuł ,,ZŁOTE SERCE’’. Od 5 lat jestem również wolontariuszką w Wielkiej Orkiestrze Świątecznej Pomocy.
Czas wolny najczęściej spędzam „pracując”, jako Animator Zabaw dla dzieci. Nie nazywam tego jednak pracą, bo gdy robi się, to co się kocha, to nie jest to praca. Na kurs animatora zapisałam się spontanicznie i jak się okazało byłam jego najmłodszą uczestniczką. Często słyszę pytania, dlaczego taki kurs i takie hobby. Może dlatego, że mam młodsze rodzeństwo i kurs był kopalnią pomysłów zabaw z nimi. A może dlatego, że bycie animatorem daje możliwość powrotu do pięknego czasu z dzieciństwa… Każdy z nas potrzebuje czasem poczuć się jak dziecko.
Sama bardzo lubię dzieci, lubię spędzać z nimi czas i dawać im radość z życia.
Na początku miałam wątpliwości czy nadaję się na animatora, czy dam radę, bo w końcu sama jestem jeszcze młoda. Jednak moje wątpliwości okazały się zbędne. Niedługo po kursie poznałam inną animatorkę, która pomogła mi wdrożyć się w temat animacji i pozwoliła mi uwierzyć w siebie.
Z czasem zaczęłam mieć coraz więcej okazji, aby się rozwijać. W przyszłości chciałabym ukończyć kurs m.in. na opiekuna wycieczek, wodzireja, kursy doszkalające z animacji i  facepaintingu i mam nadzieję, że na tym się nie skończy. Od niedawna pasjonuje mnie też fotografia. Mam nadzieję, że również w tym kierunku będę się rozwijała nie zapominając oczywiście o szkole. W tym momencie korzystam z chwili i tego co życie daje mi teraz, i trzymam się mojego motta: ,,Jeszcze będzie dobrze mimo wszystko, tylko załóż wygodne buty,  bo masz do przejścia całe życie”     JPII
Te słowa pomagają mi nawet w najtrudniejszych momentach. Jestem wdzięczna, że rodzina i przyjaciele wspierają mnie i pomagają mi spełniać moje marzenia.

DSC_0106DSC_0114DSC_0121DSC_0123DSC_0160DSC_0167DSC_0174DSC_0176DSC_0178DSC_0180DSC_0182DSC_0190DSC_0209DSC_0213

THE BEST
Wpis na blogu powstał w ramach projektu „Kobiety Chełma”, którego pomysłodawczynią i realizatorką jest Anna Wójtowicz-Wnuk – pasjonatka fotografii, tłumaczka przysięgła i założycielka autorskiej szkoły językowej „Five o’clock” w Chełmie http://5oclock.org.pl/.  Zdjęcia do projektu zostały zrobione podczas darmowej akcji „Wakacje z angielskim w Szkole Językowej Five o’clock w Chełmie”, w której Paulina uczestniczyła w ramach wolontariatu.
Reklamy

Cykl „Kobiety Chełma” – Kasia i jej styl

DSC_0254
Nazywam się Kasia Koper. Jestem joginką. Choć nie jest to jedyne określenie, z którym się utożsamiam – to w tym momencie, tu i teraz jest mi ono najbliższe.
Jestem absolwentką Politechniki Lubelskiej – trochę przez PRZYPADEK … Przez długi czas pracowałam w korporacji, w zawodzie związanym z tym wykształceniem. Sporo się nauczyłam, wiele doświadczyłam, dużo się zmieniłam, poznałam mnóstwo fajnych ludzi – czy to na pewno był PRZYPADEK???
Kocham podróże – małe i duże, podróżuję i marzę o następnych wojażach. Każdy wyjazd czegoś mnie uczy, czymś zachwyca, coś zmienia – nowi ludzie, miejsca, przyroda, smaki, kultura. I znowu stawiam sobie pytanie – czy to PRZYPADEK, że pojechałam w to miejsce i w tym właśnie czasie???
Parę lat temu znowu trochę przez PRZYPADEK trafiłam na kurs Mindfulness, rozpoczęłam studia podyplomowe „Relaksacja i joga” na AWF-ie w Warszawie i średnią rewolucją życiową zmieniłam wykonywany zawód oraz sposób zarabiania na życie. Znowu poznałam ludzi, którzy samą obecnością w moim życiu dali mi wiele, byli inspiracją, wysłuchali moich marzeń i uwierzyli w nie.
Rok temu w trakcie rozmowy z koleżanką „o wszystkim i o niczym” zdecydowałam się na kurs instruktora technik pamięciowych i szybkiego czytania (PRZYPADEK???). Znowu podróż, nowi ludzie, nowe doświadczenia i nowe umiejętności. Pierwszy mój kurs dla dzieci i młodzieży. Praca z nimi niekoniecznie łatwa, ale ileż sprawiająca mi radości. Lubię dzieci – bawić się z nimi, rozmawiać, ćwiczyć, obserwować i uczyć się od nich. Dzisiaj pracuję z dziewczynką chorą na padaczkę – uroczym, sympatycznym, inteligentnym dzieckiem, które chce szybko czytać.
Od pewnego czasu prowadzę zajęcia jogi dla seniorów, ponownie w splocie różnych okoliczności życiowych zaproponowano mi udział w projekcie z seniorami. Grupa serdecznych starszych ludzi, których bolą plecy, ręce, barki, biodra, nogi, głowa. Bardzo dobrze mi się z nimi pracuje – oni nie muszą mnie dowartościowywać komplementami, sam fakt, że przychodzą na zajęcia jest laurką. Bo przecież mogliby zostać w domu, bo wszystko w ich życiu boli, a oni przychodzą i jeszcze mówią, że im się podoba, że się dobrze po tym czują. CUD???
DSC_0253
Kilka miesięcy temu urodziła się w głowie moich znajomych myśl o założeniu fundacji – zapragnęliśmy pomagać osobom z niepełnosprawnościami, ze środowisk wykluczonych, dzieciom, osobom starszym, promować ruch i zdrowy styl życia. Wczoraj dowiedzieliśmy się, że nasza fundacja JEST OTWARTE została zapisana w KRS i możemy działać. Sama zaliczam się do grona osób z niepełnosprawnościami – wiem jak ważne jest poczucie własnej wartości dla takich ludzi i pragnę im pokazać, że można (wszystko) jeśli tylko się chce. PRZYPADEK, że znalazłam się w gronie tych ludzi, w tym czasie i okolicznościach???
Nie… Bo głęboko wierzę w to, że gdyby nie takie sploty okoliczności życiowych nie byłabym tym kim jestem i nie robiłabym tego co robię dzisiaj, nie odważyłabym się marzyć z takim rozmachem jak to robię teraz. Takie prezenty od losu sprawiły, że dzisiaj szykuję się na pierwszy zorganizowany przeze mnie wyjazd, w którym łączę dwie swoje największe pasje życiowe – jogę i przyrodę. Trzy lata temu półgłosem mówiłam, że marzę o jodze w Gruzji. Teraz wyjeżdżam na jogę do Gruzji – WOW!!! Walt Disney powiedział: „Jeśli potrafisz o czymś marzyć, to potrafisz także tego dokonać!”. Od jakiegoś czasu nie wstydzę się tego kim jestem. Znam swoje możliwości – są zbyt ograniczone, by zawojować świat, ale wystarczająco duże, by być wdzięczną, lubić życie i oddychać swobodnie. Kocham to co robię i nawet kiedy wracam zmęczona do domu po całym dniu pracy jestem szczęśliwa.
DSC_0251
Joginka – rozpoczęłam praktykę jogi, żeby poprawić sobie zdrowie, trochę o siebie zadbać. Bolał mnie kręgosłup, byłam notorycznie zmęczona. Też zrządzenie losu – koleżanka chwaliła i namawiała, żeby pójść. Ja chciałam, ale się bałam, że za gruba jestem i nie dam rady. Pierwszy raz poszła ze mną, drugi raz już poszłam sama. Potrzebowałam trochę czasu, żeby zrozumieć, że „Jogin to nie ten, kto wykona wszystkie asany, ale ten, który nie ustaje w walce.” Na początku oczekiwałam szybkich rezultatów; wydawało mi się, że każdą pozycję wykonuję dobrze; bywałam znudzona albo zirytowana, że nie potrafię zrobić lotosu albo męczy mnie pies z głową w dół. Joga jednak uczy pokory (jeśli tylko pozwolimy sobie na uczciwą i wytrwałą pracę nad sobą zauważymy rezultaty) i jest bardzo wszechstronna (uwzględnia wszystkie partie ciała oraz formy pracy z ciałem i umysłem). Obecnie doceniam to czego nauczyła mnie praktyka jogi – świadomości własnego ciała, radości z życia, akceptacji, empatii i zrozumienia, asertywności, szczerości, oddechu, koncentracji, wytrwałości, szacunku dla ciała i umysłu. Kiedy ja mówię o jodze, nie myślę o niej przez pryzmat religii. Nie zakładam, że jest tylko buddyjska z racji tego, że powstała w Indiach. Nie używam buddyjskich nauk po to, aby stać się buddystą – używam ich po to, aby stać się lepszym człowiekiem. Pierwsze cztery elementy jogi klasycznej są to praktyki, które były poddawane badaniom naukowym, potwierdzano ich zbawienny wpływ na nasze zdrowie zarówno fizyczne jak i psychiczne. Ja jako instruktor hatha – jogi (nauczyciel w świecie Zachodu) podpisuję się pod tymi elementami, ciągle się ich uczę i staram się stosować w życiu codziennym dla siebie. Uczciwie i chętnie się nimi dzielę z ludźmi, którzy przychodzą na moje zajęcia. Stąd powstał pomysł jogi w parku – darmowych spotkań dla wszystkich, na łonie natury; jogi dla rodzin w Akcji Rekreacji – bo przecież ruchu potrzebują nie tylko dzieci, ale i rodzice, dziadkowie; jogi w Gruzji na Kaukazie – bo przecież praktykować można nie tylko w Indiach i na Himalajach. Pozostałe elementy od piątego wzwyż jest to już obszar wewnętrzy, duchowy, bardzo indywidualny i intymny dla każdego człowieka. Zarówno sobie jak i innym pozostawiam prawo wyboru kierunku rozwoju osobistego. Doceniam i szanuję fakt, że każdy z nas jest inny i wyjątkowy.
DSC_0250
Jest to MÓJ STYL. Mój „PRZYPADEK – nie PRZYPADEK”. Cieszę cię DOBRYM, uczę się ze ZŁEGO. Lubię się śmiać – nie zawsze się uśmiecham. Nie lubię płakać – czasami płaczę. Kocham życie, ciągle uczę się życia.

DSC_0249DSC_0248DSC_0247DSC_0246DSC_0245DSC_0243DSC_0239DSC_0238DSC_0237DSC_0236DSC_0235

DSC_0225
Wpis na blogu powstał w ramach projektu „Kobiety Chełma”, którego pomysłodawczynią i realizatorką jest Anna Wójtowicz-Wnuk – pasjonatka fotografii, tłumaczka przysięgła i założycielka autorskiej szkoły językowej „Five o’clock” w Chełmie http://5oclock.org.pl/.  Zdjęcia do projektu pochodzą z coniedzielnego, darmowego spotkania z jogą w parku. Uczestnicy spotkania nie wiedzieli o obecności fotografki, a Kasia chciała pozostać w sesji naturalna i w swoim żywiole, bez pozowania.

 

 

Cykl „Kobiety Chełma” – Kolorowy Ptak

Byłam niedawno z wizytą u niezwykłej kobiety w prawdziwym domu z duszą. W domu w samym środku lasu. W domu, gdzie można usłyszeć dźwięk fortepianu, który widział Powstanie Styczniowe i skrzypiec, które mają ponad sto lat… Chciałam moją bohaterkę, w nawiązaniu do dzisiejszego Dnia Matki, nazwać Pachamamą, ale obawiam się, że moja intencja może zostać źle zrozumiana. Zapraszam zatem na spotkanie z niezwykłą „Kobietą Chełma”, Kolorowym Ptakiem, Matką Polką i Świętym Franciszkiem w spódnicy.

 

DSC_0107

DSC_0108
Wiesia Szalewicz- były kierowca rajdowy, pasjonatka gór, miłośniczka wszystkich zwierząt domowych i dzikich. Mówią o niej „Św. Franciszek w spódnicy”. Rodowita chełmianka, mieszkająca obecnie w lesie. Wiele lat mieszkała w Gdańsku, gdzie na Uniwersytecie Gdańskim skończyła geografię, która nadal jest jej pasją w życiu prywatnym i zawodowym. Z miłości do kosmosu i astronomii skończyła także fizykę na UMCS-ie. Gra na skrzypcach i pianinie. Skończyła szkołę muzyczną I-go stopnia. Śpiewa całe życie. Jej tata twierdzi, że jego córka śpiewa od kołyski. Obecnie jest chórzystką w CHDK Gospel Choir.
Ciężka choroba spowodowała, że Wiesia musiała na jakiś czas zawiesić  jakąkolwiek działalność i pracę. Obecnie jest rencistką. Należy do Dyskusyjnego Klubu Książki (DKK) przy Chełmskiej Bibliotece Publicznej im. Marii Pauliny Orsetti i aktywnie działa w Stowarzyszeniu Osób z Niepełnosprawnością i ich Przyjaciół „Zbyszko” oraz w  Hospicjum Domowym im. Księdza Malinowskiego.

DSC_0130DSC_0132DSC_0149DSC_0172DSC_0178DSC_0187DSC_0190

DSC_0199
Wpis na blogu powstał w ramach projektu „Kobiety Chełma”, którego pomysłodawczynią i realizatorką jest Anna Wójtowicz-Wnuk – pasjonatka fotografii, tłumaczka przysięgła i założycielka autorskiej szkoły językowej „Five o’clock” w Chełmie. http://5oclock.org.pl/

Cykl „Kobiety Chełma” – KontraBasia

Kiedy spotkają się dwie mamy trójki dzieci (w tym bliźniaków), tematów do rozmowy nie brakuje, szczególnie takich dotyczących dylematu, jak połączyć życie rodzinne, zawodowe i pasje…

Dziś zapraszam Was na blogowe, bardzo muzyczne spotkanie z niezwykle interesującą i tajemniczą chełmianką o wielu pasjach – Basią Derlak.

2
Basia Derlak – kompozytorka muzyki teatralnej, liderka zespołu Chłopcy kontra Basia, poetka, muzyk, spełniona mama i żona.
8
Wpadam do Chełma kilka razy w roku i sprawdzam co słychać w moich ulubionych miejscach. Czuję się „u siebie” w Warszawie, Krakowie i Katowicach, ale te miasta mają takie tempo, że strach się do czegokolwiek przywiązywać. Kiedy wracam do Chełma, do domu, mam wrażenie, że „moje miejsca” na mnie czekały. Jest więc sobie Górka, miejsce mojej pierwszej randki – bardzo smutnej i romantycznej, z patrzeniem w dal i wyobrażaniem sobie, że gdzieś tam tli się to nasze szczęście. Jest ZUS, po którego alejkach w dzieciństwie jeździłyśmy z siostrą na rowerach. Był to dla nas wtedy najlepszy bikepark świata. Są te przedziwne rzeźby przy Armii Krajowej, które już w podstawówce działały mi na wyobraźnię. Szkoła Muzyczna – och tu będę cierpieć, bo moje najwspanialsze wspomnienia ponoć nie będą już miały swej siedziby na Podwalnej czy Lubelskiej. Na Podwalnej jest taki dziedziniec z ławeczką, z której zawsze słuchałam dźwięku instrumentów, grających pasaże z różnych sal. Obłędne! A te kraty w oknach? Majstersztyk kowalstwa artystycznego. Co jeszcze w Chełmie? Chlebek od Greli, Galeria Kuferek, cudna cerkiew. A poza Chełmem? Bukowa Wielka, Zanowinie, Wojsławice, gdzie odwiedzam panie śpiewające ludowe pieśni. I ta droga przy Strupinie, skąd ostatnio oglądałyśmy z siostrą fajerwerki w Sylwestra. Zresztą nie tylko my, bo to znana miejscóweczka. Wiem, miałam opowiadać o sobie, ale mówienie o swoim domu to w sumie opowiadanie o sobie.

910111214a

b
To może teraz trochę tym co teraz i o rodzinie. Niedawno założyliśmy z moim Miłym takową i to niemałą. Czasem się nam tęskni za starym intensywnym życiem, ale staramy się odparkowywać ten głód na inny czas. Teraz chłoniemy to co jest piękne tu i teraz: miłość, spokój i poczucie uczestniczenia w jakimś kosmicznym cudzie, który wydarza się każdego dnia między nami, a naszymi dziećmi. Co oprócz tego? Kilka razy  w miesiącu wybiegam też na scenę, gram przedstawienia, koncerty z Chłopcy kontra Basia. Z moją siostrą odpaliłyśmy też zespół pod szyldem Siostry Derlak, a już niebawem mam nadzieje świat usłyszy nasze piosenki w wykonaniu wybitnego wokalisty Wojtka Myrczka. Mam super duet Derlak/Wielądek oraz projekt Apokyfy, w którym zajmuję się opowiadaniem historii z niekanonicznych ewangelii. Zrobię pewnie jeszcze więcej, tylko te mniejsze dzieci muszą wreszcie przestać zrzucać się z parapetów i jeść plakatówki. Ale mądrzejsi ode mnie mówią, że to tylko taki etap. Wiem, że dam radę!
d
Wpis na blogu powstał w ramach projektu „Kobiety Chełma”, którego pomysłodawczynią i realizatorką jest Anna Wójtowicz-Wnuk – pasjonatka fotografii, tłumaczka przysięgła i założycielka autorskiej szkoły językowej „Five o’clock” w Chełmie. http://5oclock.org.pl/

Cykl „Kobiety Chełma” – Dziewczyna orkiestra

DSC_0271
DZIEWCZYNA ORKIESTRA
Kasia Klimczak – artystyczny, niepokorny duch. Śpiewa, maluje, rzeźbi, prowadzi edukację domową, a ostatnio, wraz z mężem otworzyła „Zabytkowy Kiosk w Pod Aniołami”, gdzie sprzedaje własnoręcznie uszyte anioły, a od kwietnia zamierza serwować najlepsze desery w mieście.
Kasia uważa, że w sztuce, jak w miłości musi być „to coś”, temat, inspiracja i chęci. Ze śpiewaniem jest podobnie – podstawa to pragnienie, że się chce to robić. Tak jak płótno potrzebuje przygotowania, tak głos – ćwiczeń emisyjnych, odpowiedniego oddychania i postawy. Kasia ciągle się uczy i szkoli w tej dziedzinie. Kocha śpiewać chyba nawet bardziej niż rysować. Kocha wyrażać głosem swoje emocje, wypowiadać historie czy budować napięcie. Dlatego to teksty piosenek są dla niej sednem utworu. Oczywiście bez muzyki nie istniałyby – byłyby tylko wierszem. Kasia uważa, że cudownie jest mieć mocny tekst idealnie ubrany w dźwięki. Mam szczęście – jej mąż tworzy i teksty i muzykę. Mimo, że nikt go nie uczył tej sztuki, robi to pięknie, bo ma to w sobie, to dar. Dla Kasi sukcesem byłoby zinterpretowanie wszystkiego tak, by słuchacz miał niezapomniane przeżycia. To jest jej marzeniem… Ale nie największym. Ostatnio całą uwagę poświęca „Zabytkowemu Kioskowi” – mówi o nim tak:
„Wiesz jak patrzę na ten kiosk to przenoszę się w czasie, w lata 20 XX w, słyszę muzykę z gramofonu i widzę uśmiechniętych ludzi. Byłoby cudownie choć odrobinę przywołać klimat dawnych lat. Chcielibyśmy żeby to miejsce było jak sama nazwa mówi związane z Aniołami gdzie można przycupnąć na chwilę i w spokoju napić się kawy czy porozmawiać z kimś. Dziś wszyscy pędzą…. Takim kiedyś punktem spotkań i komunikacji był ten kiosk….Dodatkowo rękodzieło i pamiątki związane z Chełmem. To miejsce aż się prosi o taki punkt w centrum. Jest parę rzeczy do pokonania – najważniejsza to woda – podłączenie. Przygotowanie i zaaranżowane tak małej przestrzeni jak 6m2 tak, by była ładna a przede wszystkim użytkowa i wykorzystana do każdego skrawka to nie lada wyczyn. Projektowałam wiele przestrzeni ale nigdy tak małej. To wyzwanie mnie jednak cieszy. A co będzie??? Nie wiem. Wiem tylko że bardzo chciałabym żeby się udało.
DSC_0273
Rita – czeka na swoje skrzydła.
DSC_0274
Angie – przyfrunęła do studia Five o’clock.

DSC_0279DSC_0281

3
Zdjęcia z „Sesji makowej” wykonanej tego lata.

45678

9
Tak. Tu będzie dobry plener!

101112

13
Wpis na blogu powstał w ramach projektu „Kobiety Chełma”, którego pomysłodawczynią i realizatorką jest Anna Wójtowicz-Wnuk – pasjonatka fotografii, tłumaczka przysięgła i założycielka autorskiej szkoły językowej „Five o’clock” w Chełmie. http://5oclock.org.pl/

Cykl „Kobiety Chełma” – Wyrwana z kontekstu

1
„Ania Bobruś – energetyzująca wokalistka i największy wrażliwiec w zespole 4 Pory RoQ. Oryginalna i fascynująca, bliska i niedostępna. Ale zawsze z sercem na dłoni. To jej głos nadaje charakter wszystkim piosenkom. I to jakim piosenkom! Ania jest autorką wszystkich tekstów zespołu. Skromnie mówi, że piosenki piszą się same i same pojawiają się na kartce. Ma dar pisania i dar czarowania piosenkami, bo jej słowa miewają moc sprawczą. Nie umie pisać na zamówienie, chyba że Zamawiającym jest jej serce lub głowa pełna myśli, obserwacji i trafnych spostrzeżeń. Ania uwielbia pisać i śpiewać. To najlepsza psychoterapia. Kobieta z charakterem o anielskiej osobowości, z której wypływają – ot tak, po prostu – piękne słowa i dźwięki.” (Cyt. Gosia Grabias)

4

13
W zespole 4 Pory RoQ Ania pojawiła się przypadkiem. Koleżanka z klasy zaciągnęła ją na próbę. I od tej pory jest na każdej. Prawie każdej :). Zespół 4 Pory RoQ  od samego początku swojej działalności odnosi duże sukcesy w branży muzycznej. Wziął udział niemal we wszystkich najbardziej prestiżowych konkursach i festiwalach muzycznych w kraju m.in.: w Debiutach na festiwalu w Opolu oraz w Studenckim Festiwalu Piosenki w Krakowie, gdzie III miejsce, które wtedy wywalczyli było ogromnym sukcesem.  Zawsze byli dostrzegani przez jurorów i publiczność. Dlatego często z poszczególnych konkursów przyjeżdżają z kilkoma nagrodami, wśród których obok nagród głównych znajdują się również nagrody publiczności. Piosenka autorska, którą tworzą jest rozpoznawana przez publiczność wielu znaczących festiwali muzycznych i często wspólnie z nimi wykonywana podczas koncertów. Zespół 4 Pory RoQ jest znakomitym Ambasadorem Muzycznym Chełma, Ziemi Chełmskiej i Lubelszczyzny, a w tym roku obchodzi 25 urodziny.

10

14
Specjalnie dla Five o’clock Ania napisała bajkę. I to nie byle jaką, tylko dla dorosłych… Bajka dla dorosłych, czyli lekcja latania
Latać uczymy się całe życie. To najcudowniejsze, ale  i najboleśniejsze lekcje. Mimo, że  uczę się od urodzenia, do tej pory tylko niezgrabnie podskakiwałam i ciężko opadałam na ziemię. A każda nieudana próba bolała coraz bardziej i coraz bardziej i bardziej zniechęcała. Dopiero po czterdziestce nauczyłam się latać. Dopiero po czterdziestce poczułam się jak królewna. I żeby było jasne, nie, dzięki jakiemuś królewiczowi. Bo żaden, nawet najprzystojniejszy, najmądrzejszy i najbardziej w nas zakochany królewicz nie sprawi, że zaczniemy czuć się ze sobą dobrze. (Nie to, żebym miała coś przeciwko królewiczom, wręcz przeciwnie.  Ale oni też czasami potrzebują pobyć sam na sam ze sobą.) No więc czasami trzeba, żeby ten królewicz poszedł sobie gdzieś … za siódmą górę i rzekę. Żebyśmy miały czas się naprawdę poznać i …nauczyć latać. Wtedy nikt nas już nie będzie musiał ratować z wysokiej wieży. Same wylecimy 🙂
19
Ania twierdzi, że jest introwertyczką (co uważa za zaletę). Często zamyka się z muzyką i swoimi myślami, czasem pozwala towarzyszyć Ryśkowi i Miaurycemu, którzy pomiaukują ze zrozumieniem sadowiąc się obok na kanapie
6
Zdjęcia z Jubileuszowego Koncertu.
7
Zdjęcia z Jubileuszowego Koncertu.
8
Zdjęcia z Jubileuszowego Koncertu.
9
Zdjęcia z Jubileuszowego Koncertu.
10
Wpis na blogu powstał w ramach projektu „Kobiety Chełma”, którego pomysłodawczynią i realizatorką jest Anna Wójtowicz-Wnuk – pasjonatka fotografii, tłumaczka przysięgła i założycielka autorskiej szkoły językowej „Five o’clock” w Chełmie. http://5oclock.org.pl/

Cykl „Kobiety Chełma” – Lekarka dusz

2
„To o czym myślimy determinuje nasze uczucia…..a to co czujemy, to przyciągamy i dostajemy” (cyt. Małgosia Masłowska)
O przedstawieniu swojej najnowszej bohaterki marzyłam bardzo, bardzo długo. I choć dawno temu umówiłyśmy się na spełnienie tego marzenia, obie szukałyśmy natchnienia i jakby wyczekiwałyśmy odpowiedniego momentu…. Razem z moimi bohaterkami dajemy sobie szansę, by wszystko odbyło się w najbardziej odpowiednim miejscu i czasie. Tak też było z Ewą. Zrobiłyśmy zdjęcia letnią porą i dałyśmy sobie czas na przemyślenia, na to by tekst przyszedł niespiesznie, bez presji, by chwila tu i teraz była najlepszą z możliwych, by wpis, który stworzymy był przemyślany, prawdziwy, z serca. I oto wczoraj, niespodziewanie otrzymałam piękny, inspirujący tekst, o silnej kobiecie, która w niezwykły sposób pomaga innym. Z ogromną przyjemnością zapraszam do lektury.
3
Ewa Joachimowicz – Jestem psychoterapeutą i coachem. Kształciłam się w Instytucie Integralnej Psychoterapii Gestalt w Krakowie, ukończyłam studia podyplomowe z Life Coachingu w Collegium Civitas w Warszawie oraz roczny Trening Zen Coachingu. Od 20 lat pracuję w Domu Dziecka w Chełmie, od 10 lat prowadzę Gabinet Psychoterapii i Rozwoju NAKO. Od kilku lat prowadzę warsztaty rozwojowe dla kobiet. Jestem ciekawa ludzi , miejsc i życia. Mam wiele pasji , ostatnia to robienie zdjęć, niezwykłą frajdę daje mi fotografowanie świątyń, ponieważ w nich ukryta jest tajemnica, moc i światło, które każdy nosi w sobie, lecz nie zawsze ma z nim kontakt. Kiedy ono świeci energia płynie i życie cieszy. Interesuję się psychologią , religioznawstwem, duchowością. Kocham podróże, ponieważ w podróży każdy dzień jest inny, świeży i czysty, nieskażony żadną myślą , jest w pełni doświadczany. Uwielbiam żeglować po morzach i oceanach Pogorią, oraz wędrować po górach. Dwukrotnie byłam w Himalajach. Lubię też medytować, bo to pozwala mi wyciszyć umysł od natłoku myśli i świeżym spojrzeniem patrzeć na życie.
4
Uważam, że świat jest lustrem. To czego doświadczamy w świecie zewnętrznym jest odbiciem naszego wnętrza. Czym większa burza w życiu , tym więcej mamy konfliktów wewnętrznych. W pracy pomagam ludziom zajrzeć w głąb siebie i ujrzeć oraz uporządkować, to, co jest nieświadome, co przeszkadza żyć w zgodzie ze sobą, cieszyć się życiem. Pomagam ludziom uzyskać spokój wewnętrzny, pojednać się ze sobą, odbudować zaufanie do siebie i do życia. Każdy z nas ma krytyka wewnętrznego, który nie pozwala mu zaakceptować siebie, żyć w zgodzi ze sobą, ze swoimi uczuciami. W procesie psychoterapii człowiek oswaja go i staje się bardziej niezależny wewnętrznie. W swojej pracy staram się dostrzegać w drugim człowieku możliwości, odkrywać potencjały ludzi i za pomocą pytań budzić w nich życzliwość do siebie i miłość do życia.
6
Uwielbiam kreację życia, to najpiękniejszy dar, kiedy człowiek budzi się ze swojej niemocy i zaczyna podejmować działania, które wspierają jego życie. Być obserwatorem, tej transformacji, wewnętrznego dojrzewania do odzyskiwania swojej mocy i miłości do siebie to wielki dar dla mnie, dlatego kocham swoją pracę. W pracy pomagam ludziom usłyszeć swój wewnętrzny głos, swoje potrzeby, pragnienia, odkurzyć marzenia, dotknąć siły, którą każdy posiada, ale nie zawsze ma z nią kontakt. Z dziećmi często pracuje poprzez arteterapię, ponieważ sztuka jest mocnym narzędziem do kontaktu ze sobą, wyrażania emocji i siebie. Uwielbiam proces twórczy, transformację emocjonalną, która zachodzi w kreowaniu dzieła. Dzieci potrzebują się wyrażać. Nie zawsze można powiedzieć o wszystkim, ale w sztuce można wszystko wyrazić. Praca z ludźmi uczy mnie pokory i szacunku do życia; pokazuje mi, że każdy z nas jest inny i ma swoją drogę i jest na innym etapie. Staram się zawsze zrozumieć i uszanować drugiego człowieka i podchodzić do niego indywidualnie. Cieszę się , że wybrałam ten zawód, ponieważ poznałam wielu wspaniałych ludzi, doświadczyłam wiele dobrego i sama bardzo się zmieniłam.

111213141516

17
„Tańczę na polu w czerwonej sukience a Ania mnie fotografuje, są ze mną koleżanki Ania W. i Ania P., z którymi dzielę pasję fotografowania. Jestem w połączeniu z ziemią, ze sobą, oddycham pełną piersią i podziwiam to co widzę dookoła, odczuwam zachwyt życiem. Obecnie w życiu mam więcej zgody na swoją autentyczność, moc, odwagę i kobiecość, realizację pasji, oraz uczenie się nowych rzeczy. Czerwona sukienka jest dla mnie synonimem tych wartości. Długo dojrzewałam do tego, aby kupić sobie czerwoną sukienkę, założyć ją, odważyłam się dopiero po 40. Dlaczego? Uważałam , że nie jest mi potrzebna, ale teraz wiem, że tak, bo daje mi inne poczucie siebie, jest dla mnie wyrazem kobiecości i życia. Projekt Ani jest przedsięwzięciem, które pokazuje różnorodność i indywidualność oraz piękno kobiet, które będąc sobą nie zabierają innym przestrzeni, a wręcz przeciwnie otwierają przestrzeń dla innych kobiet, inspirując je do wyrażania siebie, swojego bogactwa osobowości. Nie każdy ma odwagę pokazać siebie, opowiedzieć o swoim świecie i swojej duszy. Warto, aby kobiety wspierały się , w innych kobietach zasilały to co dobre, piękne, aby miały odwagę rozwijać się i wyrażać w swojej mocy. Światłem jest dobra uwaga i ta wystawa właśnie to czyni – daje uwagę kobietom Chełma. Autorka fotografii Ania Wójtowicz-Wnuk jest wyjątkową kobietą. Aby być kobietą w pełni warto być połączoną ze sobą, szanować i rozumieć historię swoich przodków, znać i odkrywać swoje potrzeby i je odważnie wyrażać, sięgać po realizację marzeń. We współczesnym świecie kobiety muszą znaleźć równowagę między byciem dla innych a byciem dla siebie. Świat się zmienia, ale niektóre kobiety są włożone w role i zniewolone nimi. Projekt ten pokazuje kobiety, które żyją poza schematami w zgodzie ze sobą i swoją pasją. Kobieta poza byciem matką, córką, pracownikiem, jest sobą, ma swoje autentyczne ja, z którego może czerpać inspirację i siłę do życia zgodnie z wewnętrzną prawdą, którą warto odkrywać. Kobieta kiedy odkrywa to kim jest, zaczyna odkrywać w sobie boginię, wiedźmę oraz czułą istotę , która kocha życie i może wyrażać tą miłość i obdarowywać nią innych. Jestem wdzięczna Ani, autorce projektu, że zaprosiła mnie do niego, bo to zachęciło mnie do zagłębienia się w temacie kobiecości oraz roli kobiet we współczesnym świecie.”
Za pomoc w sesji, dzielenie się pasją, pomysłami, radością dziękuję obu Aniom!

18

19
Wpis na blogu powstał w ramach projektu „Kobiety Chełma”, którego pomysłodawczynią i realizatorką jest Anna Wójtowicz-Wnuk – pasjonatka fotografii, tłumaczka przysięgła i założycielka autorskiej szkoły językowej „Five o’clock” w Chełmie. http://5oclock.org.pl/